niedziela, 2 sierpnia 2015

Rozdział 1

Było zimne popołudnie. Siedziałam w ławce. Czułam się strasznie... Chciałam uciec z tego miejsca, i nigdy już tu nie wracać. Nagle usłyszałam dźwięk. Dźwięk, który był moim azylem, ucieczką, ratunkiem.... Tak, to był dźwięk dzwonka, - dzwonka szkolnego , oznajmiającego nam, uczniom koniec lekcji. Wzięłam swój plecak i ze łzami w oczach wybiegłam z klasy. Nie słyszałam nic, oprócz szyderczych śmiechów kolegów z klasy. Przebiegłam przez korytarz i wybiegłam przez szklane drzwi na zewnątrz. Nie patrząc przed siebie wbiegłam do parku... Oczywiście musiałam się potknąć i wpadłam do stawiku. Zanim się spostrzegłam byłam cała mokra, włącznie z ubraniem, plecakiem i włosami. Mój makijaż spłynął mi z oczu oraz twarzy i nie wyglądałam zbyt dobrze. Z moich oczu jeszcze bardziej popłynęły łzy sprawiając, że wyglądałam jak klown z cyrku. Nagle na moim ramieniu poczułam czyjąś ciepłą dłoń. Przestraszyłam się i odruchowo zrobiłam podskok do góry. Odwróciłam się i.... Nade mną stał piękny chłopak. Jego ciemne blond włosy były niegrzecznie potargane, miał brązowe oczy, które okrywały długie ciemne rzęsy. Pochylił się i z troską, która malowała się na jego twarzy zapytał:
- Czy nic ci nie jest ?
- N..nn... nniee... - wyjąkałam. Cała dygotałam, bo było mi zimno, ale starałam się to ukryć.
- Pomóc ci ? - zapytał. Jednocześnie chwycił mnie za ramiona i delikatnie podniósł do góry.
z daleka usłyszałam śmiechy kolegów, którzy widzieli całą tą sytuacje. Zrobiłam się czerwona. Nie mówiąc nic drapnęłam plecak ze stawiku i czym prędzej pobiegłam do domu. Tajemniczy chłopak biegł jeszcze kawałek za mną, ale przy wyjściu do parku zatrzymał się, włożył ręce do kieszeni i ze smutną miną poszedł w druga stronę....Nie zwracałam już uwagi na tego młodzieńca. Postanowiłam się odstresować, i dlatego pójdę dzisiaj się przejść do wesołego miasteczka, ale najpierw poszłam do publicznej toalety na rogu ulicy się ogarnąć, bo ludzie naprwadę by pomyśleli, że jestem klownem.
Obawiałam się tej decyzji, ale w końcu przekroczyłam próg wesołego miasteczka. Byłam na kolejce strachu, na huśtawce łańcuchowej i w końcu ujrzałam...Kolejkę górską
Nienawidzę wysokości. Boję się stać na balkonie pierwszego piętra, a co dopiero przejażdżka kolejką górską. Niestety, stało się. Ciekawość zwyciężyła. Zajęłam ostatni wolny wagonik, obok mnie było jeszcze jedno miejsce. Zadowolona, że jadę sama położyłam swoje rzeczy koło siebie i starałam się usiąść wygodnie, ale byłam zbyt zestresowana. Zaczęłam patrzeć na swoje paznokcie, wczoraj pomalowałam, a dziś już mam odpryski. Muszę zainwestować w lepsze lakiery.
-Ekhem. - z zamyślenia wyrwało mnie chrząknięcie. Uniosłam głowę przepłoszona i nie mogłam wyjść z podziwu. Nade mną stał niewiarygodny przystojniak. Jego ciemne, prawie czarne włosy były artystycznie potargane, brązowe oczy okalały długie, ciemne rzęsy. Wyglądał jakby był zły, ale dwa pieprzyki koło nosa w lewej części twarzy sprawiały, że stawał się uroczy. Zaczęłam się zastanawiać, ile ma lat, bo twarz miał młodą, ale budowa ciała wskazywała, że mógł mieć jakieś 18 czy 19 lat.
-Czy mogłabyś zabrać swoje rzeczy? - wskazał głową na mój plecak i kurtkę, które spokojnie spoczywały na siedzeniu, na którym z pewnością chciał siedzieć. Zaczerwieniłam się i czym prędzej wzięłam co moje. Chłopak usiadł koło mnie. Nagle opuściły się bramki. Przerażona zamknęłam oczy i kurczowo zacisnęłam dłonie w pięści. Nawet nie ruszyliśmy, a ja już czułam, że spadam. "Wdech, wydech" głęboko nabierałam powietrza, żeby się trochę uspokoić. Zdziwiona poczułam ciepłą dłoń na swoim kolanie. Z ust nieznajomego zaczęły wydobywać się uspokajające słowa.
-Ćśśś, nie ma się czego bać. Jesteś tu zupełnie bezpieczna, nic ci się nie stanie. Masz lęk wysokości?
Zamurowało mnie. Zupełnie. Najpierw niezbyt miło mi każe wziąć swoje rzeczy, a teraz mnie uspokaja. Przyznam szczerze, że zaczęło mi się to podobać. Wiecie, dziewczyna w każdym filmie udaje niewinną czy wystraszoną, żeby skupić na sobie uwagę faceta. Każda lubi czuć, że ktoś się nią przyjmuje. Zaintrygował mnie ten chłopak.
-Tak, mam. -odpowiedziałam cicho.
-Więc co tutaj robisz?- Co dziwne, wcale nie był w szoku. Wydawał się naprawdę strapiony. Kolejka zaczęła wolno piąć się w górę. Zastanawiające, nie bałam się, kiedy On ze mną rozmawiał.
-Nie mam pojęcia. Po prostu nigdy nie jechałam kolejką górską. Akurat przechodziłam, więc stwierdziłam, że czemu nieeeeeeeee....-w tym momencie gwałtownie był spad, zaczęłam szaleńczo krzyczeć, jeszcze nigdy nie byłam tak przerażona. Spojrzałam na niego bez przerwy krzycząc, a on co robił? Śmiał się. Naprawdę. Wszyscy bez wyjątku krzyczeli, piszczeli, tylko ten jeden chłopak się śmiał. Mało tego, rechotał jakby to była rzecz niesłychanie zabawna. Kiedy w końcu kolejka zatrzymała się i z niej wysiadłam, prawie się rozpłakałam ze szczęścia. Nie doceniacie tego, że chodzicie po ziemi, wiem, co mówię. Chwyciłam się murku głośno dysząc. Zza moich pleców wyszedł ten nieziemsko piękny chłopak. Przeszedł parę kroków i odwrócił się do mnie.
-Było miło. Dzięki. - uśmiechnął się niczym niegrzeczny chłopiec, puścił mi oczko i poszedł. Nie mogłam tak tego zostawić. Nie myśląc nad tym, co robię, zaczęłam za nim iść. Tak, to było dziwne, ale strasznie mnie pociągał. Chciałam popatrzeć na niego jeszcze chociaż chwilę, przecież prawdopodobnie nigdy już go nie spotkam. Widziałam, że skręcił w alejkę. Kiedy tam weszłam, już go nie było...

____________________________________

Mamy pierwszy rozdział :) Zapraszam do komentowania i udostepniania. Owym chłopakiem oczywiście jest Jaś, JDabrowsky. Mam nadzieję, że historia Wam się spodoba :)

sobota, 1 sierpnia 2015

PROLOG



 Mam na imię Sandra. Jednak większość mówi na mnie Sandri, - jak na małą dziewczynkę :'( - ehh. Hmmm co mogę o sobie powiedzieć..... Jestem harcerką. O, i ponad życie kocham słodycze. Nie mam idealnej figury, ale też nie twierdze, że jestem grubym grubasem. Mam duże - nie przesadzam - oczy o niebieskim kolorze, 165 cm wzrostu i długie proste włosy. W jakim kolorze ? Nie jestem pewna....- wiem, to wydaję się dziwne, ale taka jest prawda - niektórzy twierdzą, że jestem brunetką o jasnych włosach, ale ja uważam zaś, że jestem szatynką, ehh. Codziennie, kłótnie z rodzicami to norma. Nie mam przyjaciół. Wszędzie ogromna fałszywość. Nie wierzę ludziom nawet jak mi podają godzinę. Strach się odezwać, zaraz jesteś zjechana od najgorszych dziwek. Bo oczywiście nie mam chłopaka. Kto by mnie chciał? Moje nudne gimnazjum aż przytłacza. Kiedy idę korytarzem, nie wiem, jak mam się zachować. Kilkadziesiąc par oczu wlepionych w ciebie jakbyś była naga. Straszne. Na szczęście niedługo wychodzę z tej szkoły. Będę wreszcie mogła zacząć nowe życie...