Było zimne popołudnie. Siedziałam w ławce. Czułam się strasznie... Chciałam uciec z tego miejsca, i nigdy już tu
nie wracać. Nagle usłyszałam dźwięk. Dźwięk, który był moim azylem,
ucieczką, ratunkiem.... Tak, to był dźwięk dzwonka, - dzwonka szkolnego ,
oznajmiającego nam, uczniom koniec lekcji. Wzięłam swój plecak i ze
łzami w oczach wybiegłam z klasy. Nie słyszałam nic, oprócz szyderczych
śmiechów kolegów z klasy. Przebiegłam przez korytarz i wybiegłam przez
szklane drzwi na zewnątrz. Nie patrząc przed siebie wbiegłam do parku...
Oczywiście musiałam się potknąć i wpadłam do stawiku. Zanim się
spostrzegłam byłam cała mokra, włącznie z ubraniem, plecakiem i włosami.
Mój makijaż spłynął mi z oczu oraz twarzy i nie wyglądałam zbyt dobrze.
Z moich oczu jeszcze bardziej popłynęły łzy sprawiając, że wyglądałam
jak klown z cyrku. Nagle na moim ramieniu poczułam czyjąś ciepłą dłoń.
Przestraszyłam się i odruchowo zrobiłam podskok do góry. Odwróciłam się
i.... Nade mną stał piękny chłopak. Jego ciemne blond włosy były niegrzecznie potargane, miał brązowe oczy, które okrywały długie ciemne rzęsy. Pochylił się i z troską,
która malowała się na jego twarzy zapytał:
- Czy nic ci nie jest ?
- N..nn... nniee... - wyjąkałam. Cała dygotałam, bo było mi zimno, ale starałam się to ukryć.
- Pomóc ci ? - zapytał. Jednocześnie chwycił mnie za ramiona i delikatnie podniósł do góry.
z daleka usłyszałam śmiechy kolegów, którzy widzieli całą tą sytuacje. Zrobiłam się czerwona. Nie
mówiąc nic drapnęłam plecak ze stawiku i czym prędzej pobiegłam do
domu. Tajemniczy chłopak biegł jeszcze kawałek za mną, ale przy wyjściu
do parku zatrzymał się, włożył ręce do kieszeni i ze smutną miną poszedł
w druga stronę....Nie zwracałam już uwagi na tego młodzieńca. Postanowiłam się odstresować, i dlatego pójdę dzisiaj się przejść do wesołego miasteczka, ale najpierw poszłam do publicznej toalety na rogu ulicy się ogarnąć, bo ludzie naprwadę by pomyśleli, że jestem klownem.
Obawiałam się tej decyzji, ale w końcu przekroczyłam próg wesołego miasteczka. Byłam na kolejce strachu, na huśtawce łańcuchowej i w końcu ujrzałam...Kolejkę górską
Nienawidzę wysokości. Boję się stać na balkonie pierwszego piętra, a co
dopiero przejażdżka kolejką górską. Niestety, stało się. Ciekawość
zwyciężyła. Zajęłam ostatni wolny wagonik, obok mnie było jeszcze jedno
miejsce. Zadowolona, że jadę sama położyłam swoje rzeczy koło siebie i
starałam się usiąść wygodnie, ale byłam zbyt zestresowana. Zaczęłam
patrzeć na swoje paznokcie, wczoraj pomalowałam, a dziś już mam
odpryski. Muszę zainwestować w lepsze lakiery.
-Ekhem. - z zamyślenia wyrwało mnie chrząknięcie. Uniosłam głowę
przepłoszona i nie mogłam wyjść z podziwu. Nade mną stał niewiarygodny
przystojniak. Jego ciemne, prawie czarne włosy były artystycznie
potargane, brązowe oczy okalały długie, ciemne rzęsy. Wyglądał jakby był
zły, ale dwa pieprzyki koło nosa w lewej części twarzy sprawiały, że
stawał się uroczy. Zaczęłam się zastanawiać, ile ma lat, bo twarz miał
młodą, ale budowa ciała wskazywała, że mógł mieć jakieś 18 czy 19 lat.
-Czy mogłabyś zabrać swoje rzeczy? - wskazał głową na mój plecak i
kurtkę, które spokojnie spoczywały na siedzeniu, na którym z pewnością
chciał siedzieć. Zaczerwieniłam się i czym prędzej wzięłam co moje.
Chłopak usiadł koło mnie. Nagle opuściły się bramki. Przerażona
zamknęłam oczy i kurczowo zacisnęłam dłonie w pięści. Nawet nie
ruszyliśmy, a ja już czułam, że spadam. "Wdech, wydech" głęboko
nabierałam powietrza, żeby się trochę uspokoić. Zdziwiona poczułam
ciepłą dłoń na swoim kolanie. Z ust nieznajomego zaczęły wydobywać się
uspokajające słowa.
-Ćśśś, nie ma się czego bać. Jesteś tu zupełnie bezpieczna, nic ci się nie stanie. Masz lęk wysokości?
Zamurowało mnie. Zupełnie. Najpierw niezbyt miło mi każe wziąć swoje
rzeczy, a teraz mnie uspokaja. Przyznam szczerze, że zaczęło mi się to
podobać. Wiecie, dziewczyna w każdym filmie udaje niewinną czy
wystraszoną, żeby skupić na sobie uwagę faceta. Każda lubi czuć, że ktoś
się nią przyjmuje. Zaintrygował mnie ten chłopak.
-Tak, mam. -odpowiedziałam cicho.
-Więc co tutaj robisz?- Co dziwne, wcale nie był w szoku. Wydawał się
naprawdę strapiony. Kolejka zaczęła wolno piąć się w górę.
Zastanawiające, nie bałam się, kiedy On ze mną rozmawiał.
-Nie mam pojęcia. Po prostu nigdy nie jechałam kolejką górską. Akurat
przechodziłam, więc stwierdziłam, że czemu nieeeeeeeee....-w tym
momencie gwałtownie był spad, zaczęłam szaleńczo krzyczeć, jeszcze nigdy
nie byłam tak przerażona. Spojrzałam na niego bez przerwy krzycząc, a
on co robił? Śmiał się. Naprawdę. Wszyscy bez wyjątku krzyczeli,
piszczeli, tylko ten jeden chłopak się śmiał. Mało tego, rechotał jakby
to była rzecz niesłychanie zabawna. Kiedy w końcu kolejka zatrzymała się
i z niej wysiadłam, prawie się rozpłakałam ze szczęścia. Nie doceniacie
tego, że chodzicie po ziemi, wiem, co mówię. Chwyciłam się murku głośno
dysząc. Zza moich pleców wyszedł ten nieziemsko piękny chłopak.
Przeszedł parę kroków i odwrócił się do mnie.
-Było miło. Dzięki. - uśmiechnął się niczym niegrzeczny chłopiec, puścił
mi oczko i poszedł. Nie mogłam tak tego zostawić. Nie myśląc nad tym,
co robię, zaczęłam za nim iść. Tak, to było dziwne, ale strasznie mnie
pociągał. Chciałam popatrzeć na niego jeszcze chociaż chwilę, przecież
prawdopodobnie nigdy już go nie spotkam. Widziałam, że skręcił w alejkę.
Kiedy tam weszłam, już go nie było...
____________________________________
Mamy pierwszy rozdział :) Zapraszam do komentowania i udostepniania. Owym chłopakiem
oczywiście jest Jaś, JDabrowsky. Mam nadzieję, że historia Wam się
spodoba :)
niedziela, 2 sierpnia 2015
sobota, 1 sierpnia 2015
PROLOG
Mam na imię Sandra. Jednak większość mówi na mnie Sandri, - jak na małą dziewczynkę :'( - ehh. Hmmm co mogę o sobie powiedzieć..... Jestem harcerką. O, i ponad życie kocham słodycze. Nie mam idealnej figury, ale też nie twierdze, że jestem grubym grubasem. Mam duże - nie przesadzam - oczy o niebieskim kolorze, 165 cm wzrostu i długie proste włosy. W jakim kolorze ? Nie jestem pewna....- wiem, to wydaję się dziwne, ale taka jest prawda - niektórzy twierdzą, że jestem brunetką o jasnych włosach, ale ja uważam zaś, że jestem szatynką, ehh. Codziennie, kłótnie z rodzicami to norma. Nie mam przyjaciół. Wszędzie ogromna
fałszywość. Nie wierzę ludziom nawet jak mi podają godzinę. Strach się
odezwać, zaraz jesteś zjechana od najgorszych dziwek. Bo oczywiście nie
mam chłopaka. Kto by mnie chciał? Moje nudne gimnazjum aż przytłacza.
Kiedy idę korytarzem, nie wiem, jak mam się zachować. Kilkadziesiąc par
oczu wlepionych w ciebie jakbyś była naga. Straszne. Na szczęście
niedługo wychodzę z tej szkoły. Będę wreszcie mogła zacząć nowe życie...
Subskrybuj:
Posty (Atom)